De dag die datum werd

The end of all our exploring
Will be to arrive where we started
And know the place for the first time.
― T.S. Eliot

++++

We hebben van u en uw zus ne mens gemaakt.
Geprobeerd toch.
Dat is min of meer gelukt.
― Mama

Zomer.

Mama laadt handdoeken, zonnecrème en fruitsapjes in een tas en papa zit ontiegelijk vroeg achter het stuur van onze Toyota Carina. Op de achterbank gonst opgewonden verwachting – is ’t nog ver? Met wat geluk zijn we de file voor en joelen Freya en ik algauw: kijk, de zee.

Dat eindeloos wonder van eb en vloed. En elk jaar naar hetzelfde restaurant voor kip met friet. Het zout in ons haar kan de pret niet bederven.

‘s Avonds kruipen we licht krokant in bed. Want o het strand, bron van zand, tot dagen na de feiten.

Weergaloos wij. Toen nog met vier. Nu genadeloos gehalveerd.

Want mama laadt geen fruitsapjes meer in een tas. Nooit meer,…

Is ’t nog ver, dat ‘nooit meer’?
Mijn tranen worden overstemd door onmetelijke dankbaarheid. Want voor een ode aan de vrouw die alles in de strijd gooide om Freya en mij een warme thuis te geven, is elk woord beslist te klein.

Uw eigen leven leiden, dat moet ge doen. En ga nu maar naar huis, zei ze nog.
En weg was ze.

Eenentwintig dagen zonder haar – de uren slaan en zalven. Soms ben ik ineens weer een baby. Mama en ik spelen een spelletje: ze verstopt zich en ik kruip rond, op zoek naar haar. Achter deze hoek, misschien? Ze is er niet. En hier… ook niet.

‘Niet’ ligt nu overal op de loer: ‘mama en papa’ op mijn telefoon; de broek die ze met zorgvuldige vingers zou omzomen – ze houdt het einde van het garen even in haar mond, dan gaat het makkelijker door het kleine oog van de naald.
Als de Gentse Beiaardier de noten van ‘Ne me quitte pas’ speelt, ren ik jankend naar huis.

‘Wij zijn de laatsten van een verscheurd gezin,’ zegt papa. Hij en ik – we houden elkaar stevig vast.
Als hij het moeilijk heeft ‘Zal de hunkering ooit stoppen, Joke?’ weerklinken de woorden van zijn koningin.
‘Annie zou zeggen: Doorzetten Ward, anders zijt ge ne stommekloot.’

Zo was ze en blijft ze. We grinniken.

Moge het lot ons genadig zijn.

I.M. Annie Heirman
25 juli 1942 – 10 juli 2026

Echtgenote van Edward Vander Laenen
Allerliefste mama van Joke en Freya
Schoonmama van Jan

++++

P.S. ‘De dag die datum werd’ zijn woorden van auteur Marc Reugebrink. Hij schreef ze voor zijn overleden zus. Dank dat ik ze mag lenen, Marc.
P.P.S. ‘The end of all our exploring…’ komt uit Little Gidding van T.S. Eloit.
P.P.P.S. ‘Ne me quitte pas’ is een nummer van Jacques Brel. ‘Je ferai un domaine. Où l’amour sera roi. Où l’amour sera loi. Où tu seras reine. Ne me quitte pas.’